9 wiednim materiałem może się zmienić, a materialność stanie się zaczątkiem filozofii zwanej też zabawą. Na świeżo po powrocie z Mediolanu myślałem: te lustra tworzyły symulacje rzeczywistości. Nie takie cyfrowe, lecz te zbudowane z materiałów, które znamy od wieków i które doskonale opanowaliśmy dzięki znajomości praw fizyki, precyzji wyliczeń albo po prostu solidnemu fachowi w rękach. Teraz słowa „symulacja” bym chyba nie użył, bo co prawda czerpie ono ze świata, ale nie wiem czy dodaje czegokolwiek do niego. Lustra są materialne, należą do naszego porządku istnienia, są do ogarnięcia przez przeciętny umysł (nawet niektóre zwierzęta rozumieją zapewne czym lustro i odbicie są). Lustro jako medium pozwala nam na poszerzenie percepcji bez potrzeby uciekania się do technologicznych gadżetów. Jest dowodem, że w materialności są jeszcze nowe wymiary. Owszem, żyjemy w świecie cyfrowych technologii, które codziennie redefiniują nasze doświadczenia, ale by poczuć i wydobyć z naszej rzeczywistości głębię, wciąż jeszcze wystarczy nam spojrzenie w lustro. To narzędzie, które pozwala na introspekcję, zwątpienie w siebie i ponowne odzyskanie wiary, nowe odkrywanie nas samych oraz przestrzeni, w której żyjemy. W świecie przesyconym cyfrowymi obrazami, analogowe odbicia mogą być oazą, w której można odnaleźć spokój, kontemplację i głębsze zrozumienie zarówno siebie, jak i otaczającej nas przestrzeni. A w chwilach, w których granice między rzeczywistością a jej lustrzanym odbiciem się zacierają, uświadamiamy sobie realność istnienia. Zatarcie granic może wzbudzić niepokój albo zachwyt, a to są reakcje istoty czującej. A tak na koniec dodam: przed lustrami w Mediolanie roku 2024 czułem się jak dziecko. Czyż nie były to chwile zanurzenia się w bogactwie naszego świata, który nagle okazywał się magiczny? Lustra przypominają nam, że rzeczywistość nie jest jednolita i płaska, ale pełna ukrytych światów czekających na odkrycie. Nawet gdy nakładamy przed nim poranny makijaż. n
RkJQdWJsaXNoZXIy MTI4OTM2MQ==