50 Idea nieobecności Pałac został przekształcony w dom artystyczny, który gości twórców z całego świata. Przeładowane starymi meblami pomieszczenia zostały od nich uwolnione. Mediolański duet projektantów, zainspirowany ideą nieobecności, „ogołocił” przestrzeń w jak największym stopniu, przywracając jednocześnie elementy historyczne, takie jak ozdobne freski i mozaikowe podłogi, aby w całym budynku stworzyć tło dla eksponowania sztuki współczesnej. Klasztorny wystrój i nagie ściany są podkreślone spękanymi sufitami z freskami z XIX wieku. We wszystkich pokojach umieszczono dzieła sztuki i minimalistycznie zaprojektowane meble. Te pierwsze stają się funkcjonalne, takie jak lightbox Simona D’Exea oświetlający większość pomieszczeń lub instalacja prysznica ze strumieniem deszczowym w łazience. Natrysk został tu zastąpiony archaicznym źródłem wody, która spada z 6-metrowego sufitu do olbrzymiej umywalki autorstwa Andrei Sali. W każdym pokoju znajdują się inne dzieła sztuki. Stare portrety rodzinne przeplatają się z dziełami sztuki współczesnej. Powstał rodzaj atelier w makroskali, w którym pracownie, sypialnie i części wspólne krzyżują się i znikają zgodnie z chwilową potrzebą przepływów energii artystów. W Palazzo Daniele dziewiętnastowieczna historia, architektura i sztuka łączą się, aby stymulować tworzenie nowej sztuki, która stała się nieodłączną częścią domu. n
RkJQdWJsaXNoZXIy MTI4OTM2MQ==